In oktober 2016 startte ik met mijn praktijk. Ik weet het nog goed, die stress van een eerste echte cliënt, de onzekerheid, maar ook de durf en de bravoure om die stap te nemen. In Laakdal dan nog, in plaats van mijn thuisstad Leuven toen. Ik ga eerlijk zijn: er was wel wat twijfel in mijn omgeving of dat wel goed kwam in de ‘stille Kempen’.
Eén cliënt werden er twee, vier, tien, 20. Op een jaar tijd kon ik mijn agenda voldoende vullen om van mijn praktijk te leven. Maar wat een rollercoaster was dat *eerste* jaar?
Ik ontdekte dat de praktijk zoveel meer omvatte dan wat eender welk handboek psychologie je ooit vertelde, de complexiteit en gelaagdheid van mensen, hun karakter, hun ervaringen en hun context. Dat uniek samenspel is fascinerend voor iemand die graag schaak speelt met vastzittende patronen.
Het levenslang leren van interacties, mee genieten van de kleine (en grote) winmomenten van cliënten, het oprecht meeleven en ondersteuning bieden bij de verliesmomenten. Dat zijn allemaal drijfveren. Het verschil kunnen maken, creatief handvaten bedenken die zo goed mogelijk passen bij de cliënt, er zijn.
Het zijn uitdagingen voor mijn sterke kant, met ook de nodige valkuilen ervoor.
Want waar stop je? Hoeveel geef je aan je cliënt?
Want er zijn altijd meer luisterende oren en goede handvaten nodig, meer dan één psycholoog op zichzelf kan geven.
Ik ga eerlijk zijn, dat is en blijft een zoektocht. En dat is denk ik de enige juiste manier, voor mij, om deze job te doen. Wanneer ik niet meer geneigd ben om alles te geven in deze job, voelt het voor mij niet meer juist. Ik weet dat dit niet de perfecte manier is om met de overbevraging om te gaan, maar het is wel de beste die ik weet waar ik kan achter staan.
Gelukkig ben ik nog lang niet op dat punt, mede dankzij mijn gezin. Zij helpen mij de prioriteiten af en toe scherp te stellen.
Thank god for that.
In die tien jaar praktijk, is er veel veranderd.
Mijn expertise in het thema toxische relaties en narcisme is enorm gegroeid, mijn zekerheid als therapeut is exact op het niveau waar ik het wil: voldoende om te durven werken met cliënten op mijn eigen manier, maar met voldoende zelftwijfel om het niet vanzelfsprekend te vinden.
Ik kreeg collega’s, begon een eigen groepspraktijk en werd mentor.
Ik gebruikte mijn expertise voor het maken van twee kinderboekjes over omgaan met een narcistische ouder en een jaarblog over het weggaan van een narcist.
Ik begon lotgenotengroepen rond familiaal en romantisch narcisme en creëerde er naast jaartrajecten volledige themaretraites voor.
Ik werd twee keer papa en kreeg een wereld aan inzicht over hoe ouderschap ons verandert en bijstuurt, en waarom bepaalde keuzes in het leven, geen optie meer zijn.
Ik kreeg in die tien jaar een pak meer appreciatie voor het mentale werk dat mensen doen. Dag na dag, keuze per keuze. Ik leerde hoe veerkrachtig mensen zijn, van hoe ver ze ook komen. Ik noem ze graag ‘the forces of nature’, de mensen die zichzelf en hun omgeving ECHT aanpakken. Hoe beheerst, maar toch emotioneel eloquent ze kunnen worden. Hoe ze emoties leren gebruiken in plaats van ondergaan.
Dan ben ik fier. Oprecht trots. Niet op mij, maar op de hardwerkende cliënten. Ex-cliënten weten dat, ik wuif graag mijn aandeel van de winst weg. Niet omdat die er niet is, ik ben goed in wat ik doe, maar omdat mijn rol de gemakkelijkste is. Ik moet het niet uitvoeren. Ik moet niet elke keuze heroverwegen, ik moet niet ploeteren. Dus ja, alle lof voor de cliënt.
Maar ik parafraseer graag, vrij naar Jean M. Auel (De Aardkinderen): “Als ik iemand genees, neemt die een stukje van mijn ziel mee, en ik een deel van diens ziel. Want vanaf dat moment zijn we onlosmakelijk met elkaar verbonden.” Mijn leven wordt veranderd door de cliënten die ik ontmoet. Ze maken me slimmer, nederiger, behoedzamer en bewuster, maar zetten me ook aan tot meer durf, creativiteit en traagheid. Cliënten leren van mij, maar ik ook van cliënten.
Om het poëtischer te zeggen: psychologen en seksuologen zijn bij uitstek de mensen die mogen binnenkijken in het hoofd en hart van hun cliënten. Zij die van deze reizen terugkomen zonder nieuwe inzichten over de wereld van de cliënt en die van henzelf, hebben niet geleerd.
En ik hoop nog jaren te mogen leren.
Te mogen ontdekken en mee beleven…
Wie weet waar ik over 10 jaar sta?
Jeroen
Wat raakt je hier?
Eén woord, een zin, een gevoel. Wat je hier schrijft, blijft op je toestel. Niemand ziet het, ook ik niet.
